5-ci fəsil

1-10

GƏLƏCƏK SEVİNC VƏ MÜHAKİMƏ (2Korinflilərə 5:1-10)

Bu hissədə Paulun fikirlərinin mahiyyətini açan maraqlı düşüncə ardıcıllığı var.

1) Onun üçün bədənini tərk etdiyi gün sevinc günü olacaq. Paul bədənə yalnız bir çadır, onun məhv olduğu və ruhun həqiqi məskəninə sahib olduğu günə qədər qalacağımız müvəqqəti yer kimi baxır.

Biz artıq Yunan və Roma mütəfəkkirlərinin bədənə necə xor baxdıqlarını görmüşük. Onlar deyirdilər ki, bədən qəbirdir. Plotin isə deyirdi ki, bədənə sahib olmaqdan utanır. Epiktet özü barədə belə bəyan edirdi: «Yazıq ruhum, bədənlə yüklənmişsən». Seneka yazırdı: «Mən ali bir varlığam. Mən azadlığımı qandallayan bədənimə qul olmaq üçün deyil, daha böyük şeylər üçün doğulmuşam. Ruhum belə iyrənc məskəndə yaşamağa məhkumdur». Hətta yəhudilərin dünyagörüşündə də bu fikrə bəzən eyham vurulur. «Çünki ölümlü bədən cana yük olar, maddi cisim çoxlu qayğısı olan ağlı zora salar» (Süleymanın müdrikliyi 9:15).

Paul buna başqa cür yanaşır. O, qəbiristanlıq dünyasının hökm sürdüyü nirvana⁵ axtarmır. O özünün ilahi varlıqla birləşib yoxa çıxdığını görmür. O, bədənsiz ruhun azadlığını axtarmır. O, Allahın ona yeni ruhani bədən verəcəyi günü gözləyir ki, bu da ona səmada Allaha xidmət etmək və pərəstiş etmək üçün daha yaxşı fürsət verəcək.

Kiplinq axirətdəki həyat haqqında fikirlərini şeirlə ifadə etmişdi:

Sonuncu şəkil çəkiləndə

Üzərindəki boyalar quruyanda;

Qədim «vitrinlər» solub gedəndə,

Gənc tənqidçi vəfat edəndə,

Rəbb zəhmətkeşləri yanına

İşləməyə çağırana qədər

Biz bir-iki dövr dincələcəyik.

Onda mübarəklər sevinclə

Yerlərini tutacaqlar,

Quyruqlu ulduzun fırçaları ilə

Nəhəng bir şəkil çəkməyə başlayacaqlar;

Mömin Peteri, Paulu və Məcdəlli Məryəmi,

Sevdiklərini, qohumlarını tanıyacaqlar.

Dövrü rəsm çəkməklə keçirəcəklər,

Yeni rəsmi bitirəcəklər.

Yalnız Rəbb onları ruhlandıracaq,

Onlara rəhbərlik etməyə yalnız O, layiqdir.

Orada pul yığan yoxdur,

Şöhrət axtaran yoxdur,

Ancaq cənnət gözəlliyindən,

Mənzərədən həzz alıb,

Ağlasığmaz ehtişamı

Uca Yaradana verəcəyik.

Paul bunu məhz belə görürdü. O, əbədiyyəti əbədi bekarçılıq kimi deyil, ruhun Allah qarşısındakı xidmətini tamamlayan yeni bədənə sahib olmuş kimi təsəvvür edirdi.

2) Gələcək həyatı səbirsizliklə gözləyərkən Paul indiki həyata xor baxmır, əksinə, ondan razı görünür. Çünki hətta burada da Allahın Ruhu bizimlədir. Müqəddəs Ruh isə arrabon-dur (1:22 ilə müqayisə edin) — yəni gələcək həyatın ilk girovudur. Paul əmindir ki, məsihçi artıq burada da əbədi həyatı dada bilər. Məsihçiyə iki dünyanın vətəndaşı olmaq hədiyyəsi verilir. Buna görə də o, dünyaya xor baxmır, əksinə, onu gələcək ecazkar izzətin əksi olan izzət şəfəqində görür.

3) Sonra ciddi iradlar gəlir. Hətta axirət haqqında düşünən Paul unutmurdu ki, bizi təkcə izzət deyil, həm də Hökm günü gözləyir. «Çünki hər birimiz... Məsihin hökm kürsüsü önünə çıxmalıyıq». Paul məhkəmə, tribunal mənasını verən bema sözünü işlədir. Çox güman, o, ya bir vaxtlar özünün də qarşısında dayandığı Roma magistratının məhkəməsi haqqında, ya da Yunan məhkəmə prosesi haqqında düşünürdü.

Bütün Yunan vətəndaşları hakim və ya bizim dilimizlə desək, andlılar kimi xidmət etməyə çağırıla bilərdi. Məhkəmədə oturan afinalıya iki bürünc disk verilirdi. Disklərin hər birinin silindrik oxu var idi. Oxlardan biri boş idi və bu disk məhkumluğu bildirirdi. İkincisi doldurulmuşdu, bu disk isə bəraət demək idi. Məhkəmə zalında iki qab var idi: biri bürünc, «həlledici qab» adlanırdı, hakim onun içinə hökm çıxardığı diski atırdı. Digəri taxta qab, «əhəmiyyət kəsb etməyən» qab adlanırdı, hakim ora ikinci, lazımsız bildiyi diski atırdı. Beləcə məhkəmə prosesinin sonunda hakim bürünc qabın içinə ya məhkumluq, ya da bəraət diski atırdı. Müşahidəçiyə hər iki disk eyni görünürdü və heç kim hakimlərin hansı hökmü çıxardığını deyə bilməzdi. Bundan sonra disklər sayılır və hökm oxunurdu.

Bir gün biz də beləcə Allahın hökmünü gözləyəcəyik. Bunu xatırlayanda, bu həyat son dərəcə əhəmiyyətli olur. Çünki Allahın hökmü gələcək həyatımızı — həyat çələngi alacağımızı, yoxsa itirəcəyimizi müəyyən edəcək. Zaman əbədiyyət üçün məhək daşına çevrilir.

11-19

YENİ YARADILIŞ (2Korinflilərə 5:11-19)

Bu hissə əvvəlki hissənin davamıdır. Paul indicə hamını gözləyən Məsihin hökm kürsüsü barədə danışırdı. O, bunu həyatı boyu unutmurdu. Əslində Paul Məsihin hökm kürsüsü haqqında danışarkən dəhşət doğuran qorxudan deyil, daha çox ehtiramdan bəhs edirdi. Əhdi-Ətiqdə qəlbi təmizləyən ehtiramdan çox söz açılır. Əyyub peyğəmbər deyir: «Rəbb qorxusu hikmətdir, pislikdən çəkinmək müdriklikdir» (Əyyub 28:28). Qanunun təkrarı kitabının müəllifi soruşur: «...axı Allahın Rəbb səndən nə istəyir?» Cavabında da deyir: «Ondan qorx...» (Qanunun təkrarı 10:12). Süleymanın məsəlləri kitabında deyilir: «Rəbb qorxusu biliyin başlanğıcıdır» (1:7-ni 9:10 ilə müqayisə edin). «İnsan Rəbb qorxusuna görə pislikdən dönər» (Süleymanın məsəlləri 16:6). Burada zərbəni gözləyən itin qorxusu və ya qorxmuş uşağın qorxusu nəzərdə tutulmur. Burada məbədi murdarlamaq, sevdiyi insanın qəlbini qırmaq qorxusundan bəhs edilir. Məzmurçu deyir: «Rəbbin hökmləri haqdır» (Zəbur 19:9). Qəlbi təmizləyən ehtiram olmadan insan mömin həyat yaşaya bilməz.

Paul insanları səmimiliyinə inandırmağa çalışır. O əmindir ki, Allahın nəzərində əlləri və niyyətləri pakdır, lakin düşmənləri ona şübhə kölgəsi salıb və o öz səmimiyyətini korinfli dostlarına sübut etmək istəyir. Bu istək özünü doğrultmaq üçün hansısa eqoist istəyə əsaslanmır. Bu istək səmimiliyi şübhə doğurduğu halda, insanların Allahın Müjdəsini qavramasına pis təsir edəcəyinin fərqinə varır. Adətən, adamlar danışanın xarakterini nəzərə alaraq deyilən hər sözə fikir verirlər. Buna görə də təbliğatçı və müəllim özlərinə qarşı şübhə yaratmamalıdır. Biz təkcə şərdən deyil, onun ən əhəmiyyətsiz görünən təzahürlərindən də çəkinməliyik ki, heç bir şey dinləyicilərimizin bizdən çox təbliğ etdiyimiz müjdəyə etibarını azaltmasın.

13-cü ayədə Paul deyir ki, onun yeganə məqsədi — Allaha xidmət etmək və korinflilərə kömək etməkdir. Onlar Paulun ağlını itirdiyini düşünürdülər (Həvarilərin işləri 26:24). Onlar Məsihi başa düşmədiyi kimi, Paulu da başa düşmürdülər (Mark 3:21). Laqeyd və ölüvay insanlar xaraktercə özlərinin əksi olanları həmişə dəli zənn edirlər.

Kiplinq general Butun dünyanı gəzərkən gəmiyə necə gəldiyini təsvir edir. Onu dəf və nağara çalan Qurtuluş Ordusu üzvlərinin izdihamı müşayiət edirdi. Bütün bunlar hər şeydə irad tutan Kiplinqi qəzəbləndirirdi. Bir qədər sonra o, general ilə daha yaxından tanış oldu və ona belə şeyləri bəyənmədiyini söylədi. «Cavan oğlan, — deyə But cavab verdi, — əgər başımın üstündə dayanıb ayaqlarımla dəf vurmaqla Məsih üçün daha bir can qazana bilsəydim, bunu böyük həvəslə öyrənərdim».

Əsl entuziast⁶ adam kiminsə onun dəli olduğunu düşünüb-düşünməməsinə qətiyyən əhəmiyyət vermir. Əgər bir adam məsihçi olaraq nə qədər çox fədakar, bağışlayan və sədaqətli olsa da, mütləq onu dəlilikdə ittiham edən müdriklər tapılacaq. Paul yaxşı bilirdi ki, insan təvazökar və ağıllı olmalıdır. Amma onu da bilirdi ki, insanlar onu dəli hesab etsinlər deyə bəzən elə davranmalıdır. Məsih və insanlar naminə Paul hər ikisini etməyə hazır idi.

Burada Paul məsihçi həyatının əsas vurğusuna keçir: «O, (Məsih) hər kəs uğrunda öldü». Paul məsihçinin Məsihdə olduğuna inanırdı və bu barədə təbliğ etməyi sevirdi. Məsihçi Məsihdə olduğuna görə onun köhnə mənliyi Məsihlə birlikdə ölür və o, indi tamamilə yeni insan kimi dirilir, sanki Yaradanın əli onu yenidən yaradır. Məsihçi yeni həyatı ilə birlikdə yeni əxlaq kodeksi əldə edir. O, indi dünyanı və həyatda baş verən hadisələri başqa standartlara uyğun mühakimə edir. Bir vaxtlar Paulun özü Məsihi dünyəvi standartlarla mühakimə edir və dünyada məsihçi imanını məhv etməyə çalışırdı. Amma indi o, dünyaya tamam başqa cür baxır. İndi Adını silməyə çalışdığı Şəxs onun üçün dünyanın ən gözəl Şəxsiyyətidir. Çünki o, bütün həyatı boyu axtardığı Allah ilə dostluğu Onun vasitəsilə tapmışdır..

20-21

2Korinflilərə 5:20-21-in şərhinə növbəti bölmədə baxın.